Wile E.
Een meisje en een jongen, beiden aan de andere kant van de wereld (New York en Amsterdam), leiden fantastische levens, maar kunnen elkaar niet ontmoeten. De film is losjes gebaseerd op een sketch van Wile E. Coyote en Roadrunner, waarin Wile E. een tunnel op een rots schildert die de Roadrunner kan doorkruisen. passes door.
Het is gemaakt met mijn eigen techniek waarbij ik op papier projecteer en vervolgens delen van de film uitknip om de hyperrealistische media te illustreren die onze waarneming vertekenen.
De personages leven in hun eigen hyperreële wereld, zich er niet van bewust dat hun omgeving slechts fictief is. Toch proberen ze hardnekkig elkaar te ontmoeten, om uit hun 'geschilderde tunnels' te ontsnappen.
Wile E. is een deconstructie van hyperrealistisch drama in een filmische vorm. Talrijke filmische clichés die doorgaans onbesproken blijven, worden geïdentificeerd en zo zichtbaar mogelijk gemaakt, terwijl de film tegelijkertijd een boeiende uitstraling behoudt.
De randen van het scherm worden zichtbaar, het scherm zweeft binnen zijn eigen referentiekader. Muziek en beeld worden gescheiden van spraak om te onderscheiden wat wat doet. De muziek zelf is goedkoop en manipulatief, en de driedelige basisstructuur van introductie, meningsverschil en conclusie is opvallend duidelijk. Zelfs het verhaal is een absurdistische uitbuiting van elementaire filmtechnieken.
Maar zelfs wanneer alles visueel en auditief op een presenteerblaadje wordt aangeboden, zal het publiek zich verzetten tegen iets wat ze niet begrijpen en zich in plaats daarvan neerleggen bij de simpele gedachte dat het gewoon een film is.