75 minutenDeze eigenzinnige shorts wijken af van de gebaande paden en bieden iets waarvan je niet wist dat je het wilde.
Deze onconventionele korte films wijken af van de gebaande paden. Excentriek, grensverleggend, eigenaardig, bizar, onorthodox, vreemd, idiosyncratisch… Noem het zoals je wilt. Maar deze animatiefilmpjes bieden absoluut iets waarvan je niet wist dat je het wilde. Samengesteld door Anna Eijsbouts en Karolina Głusiec.
Te zien in dit programma
Abandoned Village
Op de grens van politieke, meditatieve en hoopvolle videokunst en animatie bevindt zich dit ontroerende filmwerk dat de uitstraling heeft van een delicaat olieverfschilderij. We zien de contouren van een verlaten dorp. Verval zet in. Een dorp, net als een mens, ontstaat uit liefde. Een dorp, net als een mens, gaat ten gronde als het zonder liefde en zorg wordt achtergelaten.
Anywhere But Here
"Ik wil overal zijn behalve hier, en in elk ander moment dan nu."
Maitry Rao's korte film is een unieke en poëtische metacommentaarfilm over de wens om nieuwe plekken te bezoeken en nieuwe mensen te zien, maar daarin belemmerd te worden door de pandemie. De verteller ontrafelt een bitterzoete oplossing in het zelfreflectieve filmproces, terwijl we dieper duiken in haar droomwereld, gecreëerd met het spel Tilt Brush, waarmee je in een driedimensionale ruimte in virtual reality kunt schilderen.
Beauty & the Beasts
In deze prachtig vormgegeven en experimenteel prikkelende korte film ontmoet een dame een prachtig beest, zij het een gigantisch slijmerig en kaasachtig exemplaar.
Events Meant to Be Forgotten
Wat een rauw en vredig document van het verleden, van mensen, plaatsen en machines uit het verleden! Deze visuele expressie, gefilmd op 16mm-film, is geworteld in archiefmateriaal en geïnspireerd op een gedicht van Hans Magnus Enzensberger dat in de film voorkomt. Het spreekt over vergeten mensen, hun levens en hun daden. Deze twee archieven werden gevonden op een rommelmarkt in Zagreb. Het ene is van een beroemde architect en het andere van een beroemde componist. De film reflecteert op deze vondst, evenals op het verdwijnen en de vergetelheid van de mens.
Forever
Hoe ver laten we AI gaan? Forever, gemaakt met de experimentele techniek van LiDAR om realistische momenten en omgevingen vast te leggen, onderzoekt de grens tussen geavanceerde technologie en de menselijke ervaring. De korte film laat zien hoe een levensverzekeringsmaatschappij een AI-algoritme gebruikt om het risico van een nieuwe aanvrager te bepalen. De daaropvolgende afwijzing zet de betreffende persoon aan tot zelfreflectie.
Glazing
Een korte maar ontzettend mooie animatie van het vrouwelijk naakt, waarin al haar vormen door de kunstgeschiedenis heen te zien zijn. Haar lichaam kronkelt en wringt zich in deze statische poses, maar ze laat zich niet inperken. In voortdurende beweging wordt ze bevrijd van haar vorm en mag ze ons eindelijk recht in de ogen kijken.
I Wish
Bereid je voor op een explosieve en schokkende ervaring. Mocht ik willen Het is een waar bewijs van het beruchte experimentele karakter van het werk van de Russische animatiestudio Soyuzmultfilm. De korte film volgt een soort hallucinatoire droompoëzie van een meisje. Ze wil slapen, maar dat is niet zo eenvoudig. Ze is haar kussen kwijt en de kleine bosjongens helpen haar om de een of andere reden helemaal niet met zoeken.
Lines on the Winter Campaign, 1980
Een gedicht kan op zijn best alles wat we weten overstijgen en tegelijkertijd precies zeggen wat we moeten weten. Dit fragment uit een gedicht van de Russisch-Amerikaanse Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky schetst het Sovjetrijk van de jaren tachtig. Het is een metaforische afrekening met een technocratisch regime en een nachtmerrieachtige illustratie van oorlog.
The Mountain Lodge
De kaars. De mythe. De legende. Berghut. Jordan Wong is erin geslaagd een geile desktopfilm te maken... over een kaars. Deze korte film is een soort digitale collage waarin Wong de konijnenhol van het internet induikt, misschien wel het vreemdste hol van allemaal.
There Must Be Some Kind of Way Out of Here
Waarom zijn we zo dol op rampenfilms? Waarom vinden we het idee om de apocalyps op het scherm te zien zo aantrekkelijk? Rainer Kohlberger speelt met de spectaculaire beelden van verwoesting en ons verlangen om de status quo omver te werpen en tegelijkertijd die status quo direct te herstellen. Hij stelt daarmee vragen over postmoderne popcultuur. cultJa. Zijn we ons eigen lot aan het bezegelen?