Het nieuwste experiment van Joost Rekveld is een abstracte sciencefictionfilm die zich ergens tussen een menselijke koortsachtige droom en levendige, machinale chaos bevindt.

"Het is alweer een aantal jaren geleden dat veel mensen me de eer gaven voor het ontdekken van chaos."

27 november 1961. Yoshisuke Ueda ontdekt deterministische chaos via zijn computersystemen, midden in de Koude Oorlog. Het is een baanbrekende interactie tussen mens en machine, een interactie die de Nederlandse onderzoeker en kunstenaar Joost Rekveld fascineert. Hij heeft zijn leven en werk gewijd aan het ontdekken wat mensen kunnen leren van dialogen met machines – machines die de mensheid zelf heeft geconstrueerd. In een vorm van media-archeologie onderzoekt Rekveld de materiële interactie met apparaten uit vergeten hoeken van de geschiedenis van wetenschap en technologie. De resultaten van zijn onderzoek nemen vaak de vorm aan van abstracte films die functioneren als buitenaardse fenomenologieën.

Rekvelds nieuwste experimentele project oogt als een spannende sciencefictionfilm, ergens tussen een menselijke koortsdroom en levendige, machinale chaos. Beginnend bij de oorsprong van chaos, ontwikkelt het zich tot een dans tussen geluid, beeld en een politiek geladen verhaal. De meeste computertechnologie was immers een gevolg van de snelle ontwikkeling van atoomwapens en planetaire bewakingssystemen. #59 is volledig opgebouwd uit geproduceerde beelden en analoge elektronische signalen. Deze signalen werden gegenereerd met behulp van apparatuur uit die tijd, waaronder vroege oscillatoren. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Rekveld zijn machines, van een EAI TR-48 analoge computer tot een Astro VG-854 videogenerator, als bron vermeldt.

Mechanisms Common to Disparate Phenomena #59 is wellicht schatplichtig aan de structuren van de experimentele cinema, maar de beelden zijn daadwerkelijk machinaal geproduceerd. Joost Rekvelds film, die de gedeelde ervaringen van mensen en elektronische circuits onderzoekt, is een opeenstapeling van flitsen, vormen, fractals, kristallen, golven en meer. Het doet denken aan kalligrafie, maar dan gemaakt met vroege technologie. Op de soundtrack plaatst Rekveld ironisch genoeg (en toepasselijk) dialogen uit klassieke sciencefictionfilms zoals Plan 9 from Outer Space en War of the Satellites . #59 is een filmische meditatie over materiële processen en de richting van de tijd.

Dit programma werd vertoond als onderdeel van Kaboom Animation Festival 2024