95 minutenNieuw werk van 21e-eeuwse animatiemeesters dat bewijst dat ze op het hoogtepunt van hun kunnen zijn.
Ze hebben de taal van animatie mede vormgegeven, hier en daar grenzen verlegd en anderen geïnspireerd om hetzelfde te doen. Nu keren deze 21e-eeuwse animatiemeesters terug met gedurfde nieuwe werken die bewijzen dat ze nog lang niet klaar zijn. Het Estse duo Priit & Olga Pärn blijven de realiteit bevragen met hun complexe verhalen, terwijl Izabela Plucińska opnieuw een enorme hoeveelheid klei boetseert tot een duister komisch en politiek verhaal. Gianluigi Toccafondo brengt zijn kenmerkende geschilderde rotoscopiestijl naar de zee, en Don Hertzfeldt mijmert wederom over ons menselijk bestaan in zijn kenmerkende stokfiguuranimatie. De films in dit programma zijn speels en diepgaand, en onmiskenbaar het werk van meesters op het hoogtepunt van hun kunnen. Een unieke kans om werken te zien van doorgewinterde toptalenten - nog steeds vernieuwend, nog steeds verrassend, nog steeds essentieel.
Te zien in dit programma
Joko
Joko is een jonge man die zijn familie onderhoudt met een uitzichtloze baan in een fabriek. Op een dag, onderweg naar zijn werk, springt iemand op zijn rug en dwingt hem om hen door de stad te vervoeren. Aanvankelijk verzet hij zich tegen deze vernedering, maar hij geeft toe onder druk van zijn collega's en de belofte van geld. Langzaam maar zeker neemt dit nieuwe werk hem volledig in beslag. Gebaseerd op een verhaal van Roland Topor, is Izabela Plucińska's nieuwste kleianimatie, een duistere komedie, Joko , een groteske visie op de eeuwige uitbuiting en overheersing van de mens door de mens, vol absurde en macabere humor.
Luna Rossa
Ondanks de bewakingscamera's en veiligheidscontroles op de luchthaven slaagt een groep activisten erin hun duivelse plan uit te voeren. Dat is alles wat je moet weten over de nieuwste film van Priit en Olga Pärn. Het duurde bijna vier jaar om de film te voltooien, maar het was het wachten waard. De legendarische Estse animatoren hebben opnieuw een opzettelijk vreemd en complex verhaal gecreëerd dat volop ruimte laat voor verschillende interpretaties. De film is het eerste werk van het duo met motion capture, waarbij opgenomen bewegingen van acteurs worden gecombineerd met 3D-poppen, die vervolgens met behulp van handgetekende animatie worden gerotoscopieerd.
ME
Als je nog nooit een film van Don Hertzfeldt hebt gezien, heb je echt iets gemist! Sinds de jaren 1990 stelt Hertzfeldt existentiële vragen over de mensheid door middel van simpele stokfiguurtjes. Van vroege films als Rejected en Billy's Balloon tot It's Such a Beautiful Day uit 2012 (die tot de beste animatiefilms van de 21e eeuw gerekend wordt) en de aangrijpende World of Tomorrow -trilogie, heeft de Amerikaanse animator bewezen dat simpele lijnen prachtige dingen kunnen vertellen. Zijn nieuwe film, ME , is een muzikale en dystopische odyssee die draait om een pinda-vormig figuurtje dat geobsedeerd raakt door een uitvinding. Hertzfeldts nieuwste film, een woordeloze satire op ons individualistische moderne tijdperk, is wederom een meesterwerk.
The Voice of the Sirens
Diep in de zeebodem, tussen rotsen en koralen, rimpelt primitief zeewier, wiegend op het gedempte geluid van kolkende stromingen. Daarboven, aan de oppervlakte van het water, is iets bijzonders verschenen: een stem. Zo zacht en verleidelijk dat het anders klinkt dan alles wat we ooit eerder hebben gehoord. In zijn kenmerkende stijl van geschilderde rotoscopie zingt Gianluigi Toccafondo ons een woordeloos lied van de zee. Weer een betoverende toevoeging aan het buitengewone oeuvre van de Italiaanse animator.
.jpg?format=w480)
.jpg?format=w480)
