Als Adam verandert
100 minuten
Herinner je je die vreselijke tienerjaren nog? 'When Adam Changes' is een oprecht portret van opgroeien, lichamelijke veranderingen, onmogelijke verliefdheden en zwembadfeestjes.
"Ik heb altijd al gezegd dat je een lange romp hebt."
Herinner je je die vreselijke tienerjaren nog? Je ouders leken 24/7 gênant, pestkoppen op school waren zo gemeen als dictators, je grote crush onder ogen zien was nogal deprimerend, en je lichaam veranderde, ten goede of ten kwade. Bovendien waren de jaren 90 niet bepaald de jaren van 'body positivity'... Geïnspireerd door het kleine, onopvallende stadje waar hij opgroeide, heeft de Canadese regisseur Joël Vaudreuil met zijn speelfilmdebuut When Adam Changes een bizarre en wonderlijke tijdcapsule gecreëerd . Het is een slice-of-life rechtstreeks uit de jaren 90 met excentrieke personages, droge humor en herkenbare observaties over de puberteit. De film balanceert op een delicate maar vermakelijke manier tussen stoerheid en oprechtheid, iets wat de festivaljury in Ottawa wist te charmeren, waar de film de prijs voor Beste Animatiefilm won.
Het leven van de 15-jarige Adam is niet bepaald een aaneenschakeling van hoogtepunten geweest. En om elk beetje zelfvertrouwen dat hij nog had te vernietigen, zijn de laatste woorden van zijn grootmoeder, voordat ze in haar ziekenhuisbed instort, een venijnige opmerking over zijn "lange torso", waardoor Adams torso letterlijk langer wordt. Zo is het al zijn hele leven: wanneer zijn lichaam wordt bespot, vervormt het om de harteloze opmerkingen van familieleden en de venijnige opmerkingen van leeftijdsgenoten te weerspiegelen. Toch zijn zijn fysieke veranderingen in zekere zin het minste van zijn zorgen, terwijl hij probeert zijn weg te vinden in het tienerleven in Quebec in de jaren 90, compleet met een onmogelijke verliefdheid op een roodharige, feestende klasgenoot, illegale zwembadfeestjes, zomerbaantjes, machofilms, bizarre dromen en de typische verveling.
Door middel van eigenzinnige, minimalistische ontwerpen en achtergronden creëert Vaudreuil een oprecht en authentiek coming-of-age-portret dat resoneert met onze eigen herinneringen. When Adam Changes tart de verwachtingen door zijn rol als speels en soms melancholisch verhaal over zelfacceptatie te overstijgen – het behoudt ook een ironische, sinistere ondertoon, die bijdraagt aan het algehele gevoel van absurditeit. In veel opzichten weerspiegelt deze toegankelijke film de complexiteit van onze eigen tienerjaren.
