Kaboom: Cult

De woede van een auteur in crisis spaart zijn creaties niet. En om te voorkomen dat hij door de popcultuur wordt verslonden, moet de punker zijn schepper onder ogen zien...

Geen enkele speelfilm omarmt de Kaboom waanzin zoals die van Cesar Cabral Bob Spit - Wij houden niet van mensenWelkom bij een ultrameta en grofgebekte stop-motion animatiefilm waarin een oude, boze punker genaamd Bob Spit probeert te ontsnappen uit een post-apocalyptische woestijn vol groteske figuren, waaronder verwilderde miniatuur-Elton Johns met scherpe tanden (het is letterlijk pop die punk probeert te vermoorden). Wacht, het wordt nog beter: de woestenij is eigenlijk een vagevuur in de geest van Bobs maker, Angeli, een koppige cartoonist die een creatieve crisis doormaakt.

Cabrals hallucinatoire reis door het conflict tussen schepper en schepping, een mix van documentaire, komedie en roadmovie, is niet eens volledig fictief! Het verhaal is geïnspireerd op het leven en werk van een van de meest gevierde Braziliaanse cartoonisten aller tijden, Angeli. Hij werd beroemd in de jaren 70 met zijn politieke cartoons tijdens de militaire dictatuur in Brazilië. Angeli's personages – en met name één: Bob Spit, een onbeschofte, ogerachtige punker met een indrukwekkende hanenkam – werden beroemder dan hijzelf. Toen Angeli besloot Bob achter zich te laten, bleven fans aandringen op meer, waardoor de cartoonist worstelde met zijn creatie. 

Voortbouwend op een korte film en een tv-serie is de film een ​​bizarre, postmoderne, zelfs filosofische achtbaanrit die het subversieve en tegendraadse omarmt.cultDe film behoudt de rauwe en anarchistische geest van Angeli's originele cartoons. De vraag blijft: kan Bob ontsnappen aan Angeli's brein en hem een ​​lesje leren omdat hij hem heeft laten doodgaan? Bob Spit - Wij houden niet van mensen won de Contrechamp-prijs op het festival van Annecy. Bereid je voor op een bizarre cocktail die eindelijk bewijst dat punk nog niet dood is!

Als er één filmmaker is die bewijst dat animatie geen enorme budgetten, bekende stemacteurs, speciaal gecomponeerde soundtracks van popiconen, special effects van topniveau of grote distributiebudgetten nodig heeft, dan is het Don Hertzfeldt.

De vroege films van Hertzfeldt, zoals Billy's Balloon (1998, een van zijn studentenfilms) en The Meaning of Life (2005), werden gemaakt met
Duizenden ruwe potloodtekeningen, waarmee hij zich trots verzette tegen de dominantie van computeranimatie in die tijd. Hertzfeldt opereerde ook buiten het traditionele distributiesysteem: fans van zijn werk zagen deze films via illegale dvd-kopieën en uploads van slechte kwaliteit op internet. Samen met zijn latere films, zoals de World of Tomorrow-trilogie (2017-2020), verstevigden de films Hertzfeldts positie als de koning van de Amerikaanse indie-animatie, een soort anti-Disney, die zijn afkeer omzette in het maken van commissioned werkten samen aan de hilarische zwarte komedie Rejected (2000).

In 2012 presenteerde Hertzfeldt een speelfilmversie van zijn korte filmtrilogie Everything Will Be OK (2006), I Am So Proud of You (2008) en It’s Such a Beautiful Day (2011). In deze speelfilm volgen we Bill, een man die getroffen is door een mysterieuze ziekte en achtervolgd wordt door de geschiedenis van zijn familie. Terwijl Bill worstelt om zijn leven en mogelijk zijn naderende dood te begrijpen, tilt Hertzfeldt animatie naar een filosofische dimensie die het genre zelden verkent. Hertzfeldts droge, ironische vertelling, zwarte humor en gebruik van split screen en in-camera-effecten balanceren voortdurend op de grens tussen lachen en huilen, wat resulteert in een unieke filmervaring.

Vaak opgenomen in lijsten met de beste animatiefilms aller tijden. It’s Such a Beautiful Day Het is een film om van te genieten op het grote scherm.

Klaar voor de start! In 2003 maakte Sylvain Chomet (The Illusionist, A Magnificent Life) zijn eerste speelfilm, The Triplets of Belleville, en het was meteen een succes. Achteraf gezien is het niet moeilijk te begrijpen waarom: wie houdt er nu niet van een film die de Tour de France, gangsters in een klassieke Citroën, geweldige swingjazz en een zo verleidelijke kunststijl combineert dat er talloze navolgers op afkwamen? 

Vóór The Triplets of Belleville was Chomet vooral bekend van zijn korte film The Old Lady and the Pigeons uit 1997, een film die eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor iedereen die in een stad woont waar de grijze duiven een plaag vormen. Met Triplets bewees Chomet dat zijn unieke stijl van vormgeving en regie even goed werkte in een lange speelfilm. Madame Souza's zoektocht naar haar ontvoerde kleinzoon, haar trouwe hond Bruno en de music hall-zangers uit de jaren 1930 waarnaar de film is vernoemd, vormen een unieke mix van Franse nostalgie die tot op heden ongeëvenaard is. Chomet regisseerde later The Illusionist, gebaseerd op een onvoltooid script van Jacques Tati, en paste zijn kenmerkende stijl ook toe op een Simpsons-couchgag in 2014.

Ga met ons mee op deze unieke rit naar de stad Belleville!

Bubble Bath (Habfürdő, 1980) is een caleidoscopische mix van muziek, beweging en emotie. Deze oogverblindende animatiemusical van György Kovásznai is in 4K gerestaureerd en toont zijn volle, pulserende pracht. De film speelt zich af in Boedapest en volgt een man die zijn eigen bruiloft ontvlucht om zijn hart te luchten bij een andere vrouw. Dit leidt tot een onrustige driehoeksverhouding die klopt op het ritme van een mensenhart. Kovásznai combineert romantische komedie, sociologische observaties en surrealistisch beeldspel en creëert zo een film die net zo levendig en onvoorspelbaar aanvoelt als de personages. Bij de release schokte de rauwe energie en volwassen gevoeligheid van de film het publiek, wat leidde tot een korte periode waarin de film niet meer in de bioscopen te zien was. Decennia later staat Bubble Bath nog steeds bekend als een levendig meesterwerk van Europese animatie – wild, sensueel en zijn tijd ver vooruit.

Een zwijgzame man in een steampunk-outfit wordt neergelaten in een ondergrondse wereld bevolkt door monsters en hun handlangers. De man ruimt ze één voor één op gruwelijke wijze uit de weg. Met vrijwel geen dialoog of echt verhaal creëert VFX-legende Phil Tippett een visueel verbluffende, nachtmerrieachtige wereld.

Zijn werk met creature design, character animatie en stop-motion voor films als Star Wars, RoboCop, Jurassic Park en Starship Troopers bezorgde Phil Tippett een legendarische status in Hollywood. Tijdens de productie van RoboCop 2 begon hij aan zijn passieproject Mad God, dat hij na bijna dertig jaar eindelijk voltooide. Tippett gebruikt zijn virtuositeit in stop-motion om een ​​helse ondergrondse reis te creëren, beïnvloed door steampunk, Dante en Hiëronymus Bosch. Wreedheid is de norm in deze chaotische, dystopische wereld, waar niets dan minachting heerst voor medemensen en de natuur. Tippetts visuele vuurwerk, gecombineerd met de muziek van Dan Wool, maakt van Mad God een ware aanval op de zintuigen.

Dit is een lange animatiefilm met in de hoofdrol de domme, irritante tieners Beavis en Butt-head. Ze zijn geobsedeerd door seks, tv, heavy metal rock-'n-roll, seks, cool zijn en seks, in die volgorde. De problemen beginnen wanneer de geliefde televisie van het luie duo verdwijnt (ze denken dat hij gestolen is). Tijdens hun poging om een ​​nieuwe tv te bemachtigen, raken ze betrokken bij een grootschalige wapensmokkeloperatie en worden ze door gangsters en politieagenten door heel de VS achtervolgd. In een van de hoogtepunten van de film probeert Butt-head Chelsea Clinton over te halen om met hem naar bed te gaan. Blijkbaar denkt hij dat ze, omdat ze allebei een beugel dragen, vanzelf wel met hem wil slapen.

De eerste speelfilm van Jan Svankmajer, meester van de Tsjechische surrealistische animatiefilm en inspiratiebron voor regisseurs als Tim Burton en Terry Gilliam. Een bewerking van Lewis Carrolls beroemde roman Alice in Wonderland in een sinistere combinatie van geanimeerde poppen en live-action. Alice belandt in een wonderlijke wereld wanneer ze een pratend konijn volgt naar een tafellade. Ze ontmoet allerlei vreemde wezens en eigenaardige personages in een wereld tussen droom en nachtmerrie. In Svankmajers handen wordt Wonderland wonderlijker dan ooit. En met zijn duistere ondertonen is het niet langer puur een kinderverhaal. 

Ralph Bakshi's Fritz the Cat (1972) is een baanbrekende, expliciete animatiefilm die de Amerikaanse tegenhanger van de Cat satiriseert.cultFritz the Cat is een film met scherpe humor en provocerende thema's. Gebaseerd op de undergroundstrip van Robert Crumb, volgt de film Fritz, een hedonistische kat die zich een weg baant door de chaotische wereld van seks, drugs en politieke onrust in het Amerika van de jaren 1960. De gedurfde, handgetekende animatiestijl en het rauwe maatschappijkritische commentaar onderscheiden de film van traditionele animatie en dagen het idee uit dat tekenfilms alleen voor kinderen zijn. Fritz the Cat was controversieel bij de release en groeide uit tot een klassieker. cult Een klassieker en een mijlpaal in de animatie voor volwassenen. Ruim 50 jaar later zijn de anarchistische geest en de bijtende satire nog steeds even treffend.

A cult Heavy Metal (1981), een klassieker in de volwassen animatie, is een caleidoscopische reis door sciencefiction en fantasie, gebaseerd op de verhalen uit het gelijknamige tijdschrift. De film verweeft meerdere verhalen, die allemaal met elkaar verbonden zijn door de gloeiende groene bol genaamd de Loc-Nar, die het ultieme kwaad belichaamt. Met baanbrekende animatie voor die tijd, heeft de film ook een krachtige soundtrack met nummers van Black Sabbath en Blue Öyster. Culten meer. De mix van surrealistische beelden, volwassen thema's en rockmuziek droeg bij aan de status van de film als een cultEen icoon van de jaren '80. Ondanks gemengde recensies bij de release is het sindsdien een geliefd juweel geworden voor fans van experimentele en gedurfde animatie.

Dit boeiende stop-motion- en kleianimatieavontuur vertelt het verhaal van een Amerikaanse haan die verliefd wordt op een prachtige hen op een Britse boerderij. Het stel besluit van de boerderij te vluchten, maar moet eerst afrekenen met de gemene boerin die vastbesloten is hen onder haar controle te houden. De kippen besluiten te ontsnappen om te voorkomen dat ze in kippenpasteien veranderen.

De film, wellicht een van de beste animatiefilms aller tijden, is een baanbrekend meesterwerk van Marcell Jankovic en een bewerking van de oude legendes van de vroege nomadische steppebewoners. De film neemt een bijzondere plaats in de geschiedenis van de animatiefilm in, omdat hij het best omschreven kan worden als een abstracte versie van verhalen, zowel in de visuele weergave als in de vertelstijl. Als radicaal voorbeeld van de ornamentale stijl creëert de film een ​​dromerige visuele wereld, gevormd door de voortdurende aanwezigheid van metamorfoses, kleurveranderingen en terugkerende beelden van bliksem, scherven en mandala's. De zoon van de witte merrie is simpelweg: een reis door mythen en folklore!