Archipel
Een echte animatiefilm over een verzonnen archipel.

De film Archipel van Felix Dufour-Laperrière, die de ziel van zijn thuisland aanboort, is een impressionistisch reisverslag dat de kijker meeneemt naar het echte en verzonnen Quebec van gisteren en vandaag. Verwacht geen saaie, informatieve documentaire over deze overwegend Franstalige provincie in Canada. Dit is een verbluffende, lyrische en vrije presentatie van twaalf animatoren die in twaalf verschillende stijlen werken, en die een dagboek van innerlijke zwerftochten langs de Saint Lawrence-rivier en de duizenden eilanden richting de Atlantische Oceaan oproept.
Via een intieme en raadselachtige dialoog tussen een vrouw en een man die haar bestaan in twijfel trekt, bouwt regisseur Dufour-Laperrière een reflectie op wat een territorium definieert, of het nu reëel of symbolisch is. De regisseur uit Quebec, die naar verluidt geïnspireerd is door Sans Soleil van de Franse filmessaypionier Chris Marker, heeft altijd al interesse getoond in de complexe spanning tussen verhaal en vorm, en in het ritme van animatie, woorden en muziek. Zijn nieuwste film graaft in de Canadese bodem en het erfgoed en ontwikkelt zich tot een grillige, semi-fictieve documentaire over een echt of gedroomd land, of iets daartussenin. Archipel combineert beeld en woord – zelfs de Innu-dichteres Joséphine Bacon leest een van haar werken voor – en stelt ons de vraag wat een land tot een gemeenschap maakt. De film nodigt ons uit voor een imaginaire reis vol poëzie, rauwe archiefbeelden (verwerkt in de animatie), wervelende woorden, oude kaarten en foto's, en verhalen over strijd en pijn. "Besta je?", vraagt de man aan de vrouwenstem. Misschien doet het er niet eens toe. De filmreis is echt. En wij mogen het meemaken.










